تبلیغات اینترنتیclose
پروانه های پرپر دستان (محمد بیابانی )
پیچک ( محمد بیابانی )
شعر و ادب پارسی
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 22 شهريور 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

پروانه های پرپر دستان

 

 

 به هر طرف نو زد آفاق
زان پس
 خامش ستاده بود و
 به دار سپیده ی بی اورنگ
 گردن نهاده بود
 خونابه : پرده بر
مژه ی مفتول
 ابر سکوت مهاجم
با خرمن خزنده ی پرها ریخته
 رویای سبز درخت و زمین
 بی کهکشان پرت شباهنگ
مهتاب آبگون
 بر دامن دوباره ی توفان
 آه بنفشه
 برلب مجنون بید بن
 ناگه تو را
 پروانه های منتظر دستان
 بر قاب طبل
سوخته ی موعود
رد قبیله ها و قافله ی اسپند
 پرپر زدند و فتادند
 ما را ولی هنوز
 زخم زبان زنجره و زنجیر
 بار گران خفت
خواب دوباره
 پاره تخته ی تابوت بود
 اما پرندگان
 طرفه تبار زمزمه
 شبگیر خوانده اند
 زین مایه بی گمان
 بر ذهن آسمان
 بذر ستاره ها و صاعقه ها را فشانده اند
 
 

محمد بیابانی

برچسب ها : ,

موضوع : تا عمق زنبقی از دریا , | بازديد : 247